crielDe column van Lourens Crielaard (3B) 'Niet voor de poes' (hieronder te lezen) werd door de tweekoppige jury uitverkoren, boven de andere columns. Daarmee versloegen wij de 4H-klas van het Metis College. Lourens won een boek en een bioscoopbon en was daar zeer verguld mee.

Eervolle vermelding ook voor Hannah Paas (3C) die volgens de jury een mooie column schreef over 'Je "ik" verkleinen", en daarmee ons allen en de host 'Don de Baron' zeer aan het denken zette.

Ook voor Kenzo Sukhray (3D) krijgt dit festival misschien nog een staartje, want hij werd door de organisatie gevraagd voor een Balie-bijeenkomst over jongeren in de politiek naar aanleiding van zijn column 'Stemmen!'.

Maud Blijleven (3A) gefeliciteerd met jouw columntitel vetgedrukt op de voorpagina van de Column Courant: ZUSTERLIEFDE.

En Hulde aan Cecile de Graaf (3A) die het aandurfde om op het podium de column van Tom Gimbergh over diabetes voor te lezen, die verhinderd was wegens een natuurkundetoets!

[ Marilise Egmond ]


NIET VOOR DE POES (door Lourens Crielaard 3B)

Daar zit ik dan, uren te peinzen over een onderwerp. Er schiet me niks te binnen. Kauwend op het pootje van mijn denkbeeldige leesbril blijf ik nadenken: wat is een geschikt onderwerp voor een column? Ten einde raad sjok ik naar mijn laatste hoop: mijn kat. De kat was ook Simon Carmiggelts inspiratiebron als hij een tekort aan ideeën had. “Dan maar weer eens over de poes”, zei hij dan. Het verschil tussen ons tweeën is alleen dat hij dagelijks een column schreef en ik al vastloop bij mijn eerste.

Ik besluit Carmiggelts woorden in praktijk te brengen. Met lage verwachtingen neem ik plaats op de bank tegenover de mand van mijn poes. Met pen en papier in de aanslag wacht ik op een komende actie die de kern van mijn column zal vormen. Na een half uur kijken is er nog steeds niets gebeurd. Zelfs als ik de poes naar buiten til, loopt ze meteen terug naar haar mand. Zeg Carmiggelt, heb je nog een ander goed ad-… Opeens staat die oranje kater van een blok verderop in onze tuin. Ik hoorde er niets van, maar toch schrikt mijn poes wakker en onmiddellijk staat ze met haar snuit tegen het raam te jammeren of ze naar buiten mag. Ik maak haast en open het raam: na al dat wachten verheug ik me op een potje vechten! Dit komt er ook.

Tussen het afgrijselijke gekrijs en geblaas door besef ik eindelijk dat dit een afspiegeling van het gedrag van de mens is: overdreven reageren, terwijl er niets aan de hand is. We denken alleen aan onze eigen belangen en houden alleen maar rekening met onszelf. Op het wereldtoneel escaleert iets vaak ongelofelijk snel. Politici zijn dan net blazende en krijsende katten.

Erdogan is bijvoorbeeld zo’n blazende kat.

Mensen zijn mensen, katten zijn katten. Katten verschillen van ras, net zoals dit bij mensen het geval is. Het verschil in ras, cultuur of geloof mag geen reden zijn voor gekrijs en geblaas. Het is tijd om ons te realiseren dat we als mensen van onze aardbol een potje maken. Daar moet wat aan gedaan worden. Niet een verbod op hoofddoekjes en het sluiten van moskeeën, moeten we willen, omdat dit onze “Nederlandse identiteit” in gevaar brengt. Mij lijkt het beter verder te kijken dan jezelf.

Dat de PVV in Nederland 20 zetels heeft gehaald bij de laatste verkiezingen laat zien dat we onze eigen belangen op nummer één stellen. Blijkbaar vinden ruim 1,4 miljoen mensen dat we “geen asielzoekers en immigranten uit Islamitische landen meer moeten toelaten”. Dat deze mensen hun leven op het spel zetten om uit een land te vluchten waar vrezen voor je leven een dagelijks probleem is, zal tot de PVV-kiezer waarschijnlijk nooit doordringen. Geloof me: een Syrische architect bedenkt het heus niet voor niets om naar Nederland te komen. Toen hij als kind peinsde over een onderwerp voor een column was het onderwerp “oorlog in mijn straat” net zover te zoeken als voor mij op dit moment.