180411 Lln foto Soldaat v Oranje

soldHet is woensdag 11 april, iets over twaalf uur, en in plaats van een saaie les te doorstaan zit ik in de bus naar Katwijk. Samen met 39 andere leerlingen ga ik naar Soldaat van Oranje, de musical. Absenties worden geregeld, net zoals het vervoer, het eten, en de eerste rang kaartjes. Het enige wat wij zelf moesten doen was opgeven dat wij mee wilden bij meneer Brood.

Het uitje was voor vijfdeklassers met geschiedenis in hun pakket, hoewel achteraf bleek dat het ook één leerling zonder het vak was gelukt om mee te gaan. Eerst probeerden wij, typisch Cygnus, bij de verkeerde bus in te stappen, maar uiteindelijk waren wij alsnog meer dan ruim op tijd (iets minder typisch Cygnus). Dit vonden wij niet erg, want terwijl onze medeleerlingen zaten te lijden in muffe klaslokalen, gingen wij gewoon naar een musical!

Rondhangend in de ontvangsthal hadden wij meer dan genoeg tijd om te speculeren wie de anonieme sponsor nou zou kunnen zijn. U hoort het goed, beste lezer, er was een anonieme sponsor! Want no way dat het Cygnus ons zonder aanleiding naar een musical zou sturen terwijl die avond de bloedeigen opera in première ging. Ik heb in het uur dat wij daar zaten de wildste theorieën gehoord, van kaartjes die niet verkochten tot een geheim project van Thierry Baudet; het kwam allemaal voorbij.

Over verkochte kaartjes gesproken, de bezoekers die zelf een kaartje hadden gekocht zagen er niet al te blij uit, want naast honderden scholieren, waren er ook wat beschaafde burgers komen opdagen. In de zaal zaten zij omringd door tientallen schoolklassen, velen daarvan jonger dan wij Cygnianen en ook wat luider (hoewel dat probleem nadat de doeken omhoog gingen wel weer voorbij was).

Ik moet zeggen, ik heb nog nooit zulk spectaculair theater gezien! De tribune draaide, eventjes speelde het toneelstuk zich buiten af, er waren werkende motoren, een vliegtuig, en  er was zelfs een zwembad in de vorm van een zee op de set. En toen het stuk bijna voorbij was en de acteurs het Wilhelmus gingen zingen, heb ik mij nog nooit zo Nederlands gevoeld. De rest van de dag verliep vlug, een staande ovatie en busrit later stonden wij om stipt half zeven weer voor het geliefde schip. Wat een geslaagde dag!
[ Sophie Hudson, 5B ]